NOISETALGIA #15 WISHLIST 2013

I'm pretty sure that this list is not feasible for now. It's not impossible though but to get at least 1 or 2 from the list is already grand. 

So here's my wishlist 2013:

1.Nixon Watch:

Been watchless since the retirement of my 8 year old Timex watch. Scored a Rudy Project watch but didn't really like it so I gave it to my Dad. Been eying this watch for almost a year.

2.Sennheiser Head Phones:

I have had 2 Apple iPod earphones busted this year. Since then, been using the Sennheiser headset of my girlfriend. Since it's not officially mine, I want something like that. Very handy 'coz it's foldable.

 

3.Jordan 4 Vivid Pink or any Jordan shoe: 

Everyone knows I'm that guy with a fedora and topsider. It's just this year that I got into these kicks. I know the Vivid Pink is kinda girly but boy, I like it so bad.

 

4.Laptop: 

I'm no techi-guy so I dunno what laptop to root for. We have a family laptop but I really want one for myself mainly because of recording purposes. I'm an artist you know.

 

5. Suzuki Jimny:

The picture below says it all.

 

But then, I will end this blog with this meme:

NOISETALGIA #14

December 2012. Ang pasok ko sa opisina ay 5 AM. Mag-aapat na buwan pa lang ako sa bago kong trabaho. Inaantok-antok pa ako nung dumating sina Bryan. 7 AM ang shift nila. Di ko siya talaga kilala dahil sa ibang department sya. Dahil maaga pa, pagala-gala pa sya at bumabati ng "Good Morning!" sa mga kaibigan nya. Palagi yon. Napadpad sya sa department namin at binati si Krisel. Si Krisel na aalokin ka ng kung anu-anong paninda nya.

"Good morning Krisel"

"Good morning Kuya Ryan!"

"Kuya Ryan mahilig ba sa pabango ang wife mo?"

Habang iniintrohan nya si Ryan para alokin ng kanyang produkto, naunahan sya nito ng kwento.

"Hindi eh. Yung dati kong wifeyung mahilig"

"Ay, may dati kang asawa?"

"Oo, nagpost nga ng picture sa Facebook eh. May anak na pala siya."

Apat na hakbang lang ang layo ko sa kanila. Hindi ako naka-concentrate sa ginagawa kong email para sa mga aplikante nang sinimulan ni Ryan ang kanyang kwento.

"Bago kasi kami maging mag asawa ni Kat, meron akong asawa for 6 years."

"Ang tagal non ha. May anak kayo?"

"Yun nga eh, buti wala. Subok kami ng subok, takang taka ako pero hindi kami makabuo . Hindi pinayagan ni Lord.....Ang ganda ng storya namin nun pang Maala-ala Mo Kaya."

Nung naramdaman kong ikukwento na nya ang kanyang buhay. Sumuko na ako sa pagta-type ng email at palihim na nakinig sa kanyang kwento.

"Mayaman yung pamilya ng asawa ko nun dati. Naaalala ko kapag pumupunta ako sa bahay nila, parang minamata ako ng tatay nun dahil pangit ang kotse ko. Business man kasi yung tatay nya. Chinita yung asawa ko na yun eh. Parang si Lyn Ching. Kaya nga ang lakas ng kompyansa ko sa sarili ko nun kasi tignan mo ko, alam kong pogi ako haha. Pero mataba, maitim, maliit na nakasalamin pero ang girlfriend ko maputi at maganda.

Ang problema, yung tatay nya may nakaaway sa negosyo. Bigla - bigla nagdesisyon sila umalis papuntang America para taguan yung kaaway ng tatay nya. Talagang biglaan yun. Umalis sila agad. Madaming gamit yung naiwan. Pinamigay nila sa kamaganak nila yung iba. Yung tatay nya, ipinabenta sa akin yung siyam nilang doberman tapos yung perang makuha ko akin na lang daw.

Nakakatakot yung panahon na yun kasi parang big time ung nakaaway nila sa negosyo. Eh wala ng tao dun sa bahay nila, nakita ko parang may nagmamatyag na kotse na paikot-ikot habang inaasikaso ko yung mga aso.

Sabi nga ng nanay ko, umiwas na daw ako dun kasi baka mapahamak pa daw ako. Eh syempre kapag mahal mo yung tao, hindi ka naman makikinig sa mga ganun.

Ayun, nabenta ko yung siyam na doberman, tapos yung benta doon, dinagdag para sa pamasahe ko papuntang America pati ilang mga gamit pa. Siguro ilang buwan sumunod din ako don. Tinulungan ako ng girlfriend ko sa pamasahe at papeles.

Pagdating don, nagpakasal na kami. Bumili ako ng wedding ring. Sinasabi ko sayo, yung wedding ring na binili ko mamahalin talaga.

Meron kami sariling apartment don. Nakabukod kami. Madali naman humanap ng trabaho dun eh. Yung misis ko maganda ang trabaho niya. Sa hotel. Iniimbita nya pa don sa amin yung mga katrabaho nya kapag birthday nya. Nagiinuman kami kasama yung boss nya.

After ilang years, nakakaramdam na ako. Okay naman kami nung una eh. Wala talaga akong kaide-idea na magigiging ganun. Minsan dumating ako sa bahay andon yung boss nya. Silang dalawa lang. Nagiinuman. Yung boss nyang yon, panget. Matangkad na maitim pero pangit, sinasabi ko sayo. Kaya ako medyo kampante pa ako ng konte e. Nakipag inuman pa nga ako nun eh. 

Isang beses, tinawagan ako ng kaibigan ko, nakita nya daw asawa ko na kasama yung boss ko. Pinuntahan ko. Nagpasama ako sa kaibigan ko, kotse nya yung ginamit. Nakita ko nga parang kumain sila sa labas. Pero okay pa sakin yun. Hangga't wala akong nakikitang mas matibay na ebidensya, eh chill lang.

Isang beses, nagiinuman kami ng mga barkada ko sa apartment. Umuwi sya. Naligo. Sinundan ko. Habang naliligo sya, pinakialaman ko yung cellphone nya. Sinasabi ko sa'yo nabasa ko lahat eh. Kahit medyo kinukutuban na ako, gulat na gulat pa din ako. Mga palitan nila ng text ng boss nya, pinapalipat na sya dun sa bahay at iwanan na daw ako. Ang mga text naman ng misis ko, kumukuha lang daw sya ng tyempo.

Sinasabi ko sayo, talagang parang bumagsak ang langit sakin. Pasalamat sya at hindi pa ako lasing nun kasi baka nabugbog ko sya.

Hinintay ko sya matapos maligo. Pagkabihis na pagkabihis nya binigay ko sa kanya cellphone nya. Chill lang ako nun. Sabi ko 'magpasundo ka sa boss mo ngayon din!'. Pinilit kong talagang tawagan nya. Gusto nya pang tumanggi eh pero pinandilatan ko. Alam nyang kapag nagsalta pa sya, kahit hindi ako naghuhurumintado masasaktan ko sya eh. Sinasabi ko sayo, talagang tinawagan nya habang iyak ng iyak eh. Pinalayas ko talaga eh. Hindi sya nakatanggi. Iyak sya ng iyak. Naririnig ng mga barkada ko yun. Alam nila  eh. Nagimpake lang sya ng konti ng mabilis. Sa kahihiyan siguro. 

Bago sya umalis sabi ko, 'Hoy iwanan mo yang singsing mahal ang bili ko diyan!'.

Sinundo sya. Hindi bumaba yung lalake, mabilis lang. Andun mga barkada ko eh.

Kinabukasan, nagpasama ako sa barkada ko, yung mga gamit ng misis ko na naiwan inimpake ko lahat tapos pumunta kami don sa hotel na pinagtatrabahuhan nya. Pagdating sa reception, pinatawag ko pa sya. Mahinahon pa ako eh. Pagbaba nya,pinaghahagis ko yung mga gamit nya don sa tapat tapos nagsisisigaw ako. Sabi ko 'dun ka na tumira sa Boss mo!' Pinagmumura ko talaga, pinagtinginan ako, yung misis ko hiyang hiya. Tapos umalis na din ako agad bago magsidatingan yung mga gwardya.

Sinasabi ko sayo, sabog na sabog ang pakiramdam ko nun. Kung pwedeng magpakamatay lang ako talagang gagawin ko na eh. Gabi gabi tequilla iniinom ko. Nagkasugat na yung bituka ko dahil don.

Nalaman ng nanay ko. Hanggang sa pinauwi na ako sa Pilipinas.

Kaya pala hindi kami magka anak-anak. At buti may divorce don.

Tapos ngayon kapag naaalala ko, natatawa na lang ako kasi ang panget ng pinalit nya sa akin. Di ko alam kung maiinis ako o kung ano. Tapos ngayon nakita ko sa Facebook may anak na sila.

Paguwi ko sa Pilipinas, dun ko nakilala si Kat. Ngayon may anak na din kami.

Ayun. Akala ko katapusan na ng mundo hindi pa pala"

Napansin nya na nakikinig rin ako sa kwento nya.

"Si pareng ano, nakikinig na din eh oh. Ang ganda ng kwento ko no?"

Natawa lang ako. Sa loob loob ko, oo, maganda nga. Noong mga panahon na yun, nasa proseso pa din ako ng pagmo-move on galing sa break up. Lumipat sa Canada yung long time girlfriend ko at paglipas ng mahigit isang taong long distance relationship naghiwalay kami. Naisip ko, etong lalakeng to, wala pa sa kalingkingan nya ang dinanas kong sakit pero tignan mo ngayon, pagudmo-good morning na lang tuwing umaga.

Ano ngayon ang dahilan ko para hindi maka-move on?

NOISETALGIA #13

Oh Why Hello October?! 
Time has flown fast. 
It's been 4 months since I last updated this blog. (Not even sure if anyone's reading this anyway.) Maybe because I haven't got much time alone to write stuff lately - that is because I've got a girlfriend now! (insert audience clap for effect.)

Writing sad love songs has always been my favorite. That's the thing, all my creative juices come up when I am bleeding. These days, I am not. So I seldom write. I have been spending most of my time with my girlfriend and us being together makes me happy so I got no time to write. Just like today, we came home from a last full show. 

Speaking of movies, I have already  seen a handful  this year. That includes the indie films I've seen in Cinemalaya last July-Aug. The movie I've just seen earlier was About Time. Last month was the local film OTJ. So many beautiful films this year. I guess the lamest one I saw was Pacific Rim. That film was gayer than Clay Aiken.

After the movie, as my girlfriend and I walked to the terminal, I saw a shooting star. I asked my girlfriend if she saw it too but she didn't. She hasn't had seen one ever. I have had seen a bunch of shooting stars already and it never fails to amaze me every time I see one.  My girlfriend told me that I should have made a wish. I did not. I just chose to be amazed. I'd thrown a lot of wishes before and nothing came true. Maybe the things I wanted weren't the right ones for me. It's good to get all the things you desire but it is more challenging to accept what life serves you. Learning to see the beauty in the fleeting things and accepting once they're gone is maybe one of the keys to a healthy life.

When I blogged last January, I was hopeful that I'd be more productive this year. I was looking forward to releasing a new album, making a short film, etc. Maybe I have not been wearing my creative hat lately. I would like to say though that this year is still a start of a new beginning. Maybe the real reason why  I have not been a wellspring of creativity lately is I am busy. Busy being happy.  L-I-V-I-N.